به نام او که همیشگیست....

40 روز از نبودنت می گذرد.

40 روز دیوار های خانه صدای مهربانت را نشنیده اند. 

40 روز است که به ابتذال مرگ می اندیشم و به دستان بی رحمش که چطور دستانت را گرفت و تورا با خود برد.

همه میهمانها می آیند و می روند اما من فقط تو را میبینم آن گوشه کنار همان صندلی همیشگی کنار آن همه خاطرات .

تو نشسته ای و به من و میهمانها لبخند میزنی لبخندت رنگ دیگری دارد دیگر آن رنگ زمینی نیست آبی شده و آسمانی.

40 روز خورشید صدای سلامت را نشنیده و شب آرزوهای کوچک و بزرگت را در آغوش نکشیده 

40 روز از نبودنت می گذرد و من هر روز صبح  از خواب بر می خیزم و به طلوعی خیره می شوم که دیگر سحری ندارد. 

خورشید  می آید و میرود بدون آنکه حتی لحظه ای برای نبودنت توقف کند.

آه دنیای بی رحمیست ساعتها می آیند عقربه ها به دنبال هم می دوند

و تقویم  چهلمین روز نبودنت را به رخ می کشد.

پ.ن:دستم به نوشتن واسه چهلمین روز نبودنت نمی رفت آروم بخواب مهربون.